¨Het moet maar¨.

Inmiddels wakker geworden ben ik nog steeds depressief als het gaat om onze wanprestatie op 4 mei 2019. Voor de vergelijking: De nederlaag van Nazi-Duitsland bij Stalingrad was minder groot dan onze wanvertoning thuis tegen Be Quick 4. Ik kan u beloven, de tranen worden werkelijkheid naarmate u verder leest.

Het is zaterdag 4 mei, 11:54 uur. Ik werd wakker. Ik had er zin in. Ik dacht; ik ga vandaag weer lekker voetballen met mijn (kut)teamies tegen een altijd leuk ploegje uit Zwolle. Ik had wederom mijn tas in laten pakken door mijn vader, aan mij zou het vandaag absoluut niet kunnen liggen. Toen ik hoorde dat Joost a.k.a. Robocop a.k.a. Ome Joost a.k.a. Stoepie ofzo, vandaag ook weer meedeed, was ik in de wolken. Vandaag moest het gebeuren. Joost en zijn veel oudere zwager Erik waren namelijk in Malaga, ik heb vernomen dat Pavement zich daar de vinketering heeft gesjouwd want er waren geen ontspanningsfaciliteiten zoals een jacuzzi, ik noem maar iets.

Het is 13:45 uur. We besloten te gaan omkleden, de ouderwetse kleedkamerhumor ontbrak gelukkig wederom niet. Ik weet nu namelijk dat iemand wiens naam begint met R en eindigt op udolf een zwembroekmaat heeft van 176. Ik mag hem wel. De trainert liep in de kleedkamer zijn langetermijnvisie te verkondigen door uit te drukken dat we nu een ¨makkelijk¨ potje hebben, en vervolgens wat moeilijkere potten krijgen. Of Frans´ visie klopt krijgt u vanzelf te weten. Omkleden.

Ik schreeuwde zoals altijd om een Maat M – voetbalbroekje. En ik heb dus zulke lieve teamies dat ze me er allemaal één aangeven. Ze doen mij goed.

De wedstrijd (vernedering) begon om half 3 en de volgende 11 namen mochten weer dartelen in de kunstwei: Baard tussen de poalen. De gatenkaas  defensie v.l.n.r. Haas – Hunter – #1 knapperd – Piel3. Het middenveld: Snick van de Snelt – RAMON – Ome Joost. De frontlinie losse vlodders: Jonkie – Noef – Spiekerjozuf  ikdurfniettekoppen.

We begonnen best aardig, en dan heb ik het over de eerste 360 sec. We hadden een paar leuke aanvallen en Jonkie passeerde zijn man een paar keer op behendige wijze. Wat hij vervolgens ook deed was de ballen zonder te kijken voor peren waardoor de bal vaak niet bij een tricolores aankwam. Die keren dát dat ronde ding wel aankwam durfde er steeds iemand niet te koppen; zal hij het ooit leren?

Vanaf dat moment ging alles compleet, maar werkelijk finaal de bietenbrug op. Be Quick scoorde de 0-1. Avereest ging vanaf heden niet meer normaal voetballen, rustig blijven en de kansen benutten. Wat wij wel goed deden, en daar mag toch een blijk van waardering voorkomen, is het passen van leuke balletjes naar een rood shirt! Ook knap. Be Quick kwam ook nog eens op 0-2 toen er pardoes een crosspass achter de verdediging werd gelegd en de nummer 11 van het Rode Leger binnen kon tikken. The rest is history.

Na een schermutseling op het middenveld iets later in de eerste helft, stak Jonkie de bal bijna op maat aan ikdurfniettekoppen en hij deed iets wat ons hoop gaf. Scoren? Nee, dat bedoelde ik niet hoor. In een botsing met de keepert van de Zwollenaren had meneer Spijkerman namelijk oog voor een andere bal, namelijk de gladgeschoren porem van de desbetreffende goalie. Die hield er een flinke oorlogswond aan over en dat gaf ons, ik spreek eigenlijk voor mezelf, een sprankje hoop. Nu konden we lekker knallen op dat hok want die keeper (uiteindelijk hun laatste man) kon er toch geen hout van. Frans had ons in de rust dus vooral als boodschap meegegeven dat we, wanneer we de kans kregen, moesten schieten op de goal. ¨Want de keeper duikt toch niet¨, zei hij vol goede moed. Wij hebben werkelijk geen één fatsoenlijk schot op goal geramd, hadden we gewoon geen zin in. Zal ons een worst wezen. Het leek deze wedstrijd gewoon niet aan gegund te zijn. Ook Noefie die normaal hartstikke scherp is had een paar momenten waar veel uit had kunnen komen.

We hadden ons er eind tweede helft wel bij neergelegd en we gingen erg inzakken. Onnodige meters werden nier meer gemaakt en Hunters wilde wel wat eerder stoppen, dat brok mansigheid is soms best een baby. Einde wedstrijd.

Uiteindelijk in de kantine nog even gezellig gezeten met een hele hoop teamies. Een paar andere teamies en ik zelf gingen lekker niet gezellig de Slimste Mens app bespelen. Wij vonden namelijk dat er geen reden was voor gezelligheid, ik kan persoonlijk namelijk niet goed tegen mijn verlies. Vooral niet met de Slimste Mens, gelukkig verlies ik haast niet. Over inmiddels 6 dagen wacht Olympia´28 in Hasselt op ons. Dan gaan we ze net zo makkelijk laten winnen als we vandaag bij Be Quick hebben gedemonstreerd. We hebben daarna geloof ik een teamactiviteit (daar moeten we genoeg energie voor over houden) die ikdurfniettekoppen heeft georganiseerd. Ik ben benieuwd.

Ik ga afsluiten, het is wellicht een kutverslag maar dat staat op dit moment inherent aan de zaterdag 4 mei. We hebben gecapituleerd. Ik kijk er niet naar uit om een volgend verslag te schrijven,

Doei.

(Vrienden/vriendinnen van de sport: Ajuu und bis nachsten mahl!) omdat ik een beetje autistisch ben.