¨Jullie zijn allemaal klootzakken¨

Het is weer de hoogste tijd om, na wederom een wanprestatie van de tweede selectie van de tricolores, een verslag in elkaar te jatsen. Wat heb ik toch een ongelooflijke spijt dat ik hier ooit aan begonnen ben. Na elk woord dat ik typ springt er weer een traan uit mijn inmiddels overstroomde, mooie blauw oogjes.

Het is zaterdag 11 mei als het leger van Herr Franz haar voetballende (on)vermogen moet gaan tonen in en tegen Olympia uit Hasselt. VVA 2 is bezig aan een prima, verliezende reeks en besloot vandaag de overtreffende trap van een gênante afgang te laten zien. Dit lukte vrij aardig.

Het begon allemaal vrijdag 10 mei: de Baard: ¨Ik kan niet rijden¨, waarop de bejaarde van het team ludiek antwoord gaf: ¨Dat wisten we al, als je bedoelt dat je geen auto ter beschikking hebt moet je even ruilen¨, waren enkele termen in de beruchte groepsapp van het 2e. Aan de voorbereiding kon het overigens niet liggen: eenmaal aangekomen in de kleedkamer van Olympia lag er voor mij gewoon een extra paar voetbalschoentjes klaar. Zelfs de tegenstander heeft medelijden met mij, ontroerend. Toen even later het autistische brein van Jonkie toch op hol leek te slaan, nadat ene Raymon Spijkerman zogenaamd een L broekje aan moest, waardoor Jonkie, die trouwens net iets kleiner is dan Raymon, een XXXXXXXXL aan moest. Met behulp van mijn blauwe puppy-ogen, wat traantjes en een gigantische schop op de schenen van Spiekerjozuf kreeg ik dan toch mijn welverdiende L jurk. De rest hielp mij trouwens niet mee met het vinden of overhalen van Raymon voor een L broekje voor Jonkie. Vandaar getiteld: ¨Jullie zijn allemaal klootzakken¨.

Gebeurde er nog iets onderweg? Uhm, REDELIJK. Onze manager Franz wilde wederom stoer doen met zijn elektrische baby-auto en raakte even zijn aandacht kwijt toen er opeens een rood kruis, overigens niet refererend aan vrouwelijke wezens, maar aan een dashboard, verscheen in de auto van Franz. Het zou naar alle waarschijnlijkheid hebben betekent dat hij moest remmen. Of hij dit deed is niet bekend, wel werd er een ferme toeter ten gehore gebracht wat aangaf dat het allemaal net kon. De toeter was namelijk 5 seconden na aankomst nog te horen, de andere wegmisbruiker was dus gewoon in levende doen. Ohja, de wedstrijd..

Onze tactisch zwakke coach had na de blamage van vorige week besloten iets anders te doen: Hij wilde 4-4-2 spelen. Puntje van aandacht: Jonkie, zijn sterspeler, had hij op het bankje gezet. Toen was er al verloren.

De opstelling: Baard op de goal. Defensie v.l.n.r. DP – Knappe Piele – Opa – Iets minder knappe Piele. Middenveld: Lambert Heetekamp – Pavement – De ¨Wasbak¨ – Snick van de Snelt. De twee stormlopers: Noef en Reejmon Spijkurman. In de zon, naast de dug-out gingen staan: 1, 2, Hein3, Jonkie, oftewel de knapste sterspeler en Kamikooiker. The Sikk, die overigens een mooi gemillimeterd bolletje heeft was ook te kijken, klasse. Lennardus Geraldus Schippers zwaaide de (witte) vlag maar weer voor wederom een potje sjouwen langs de lijn.

Voorafgaand aan de wedstrijd werd ons duidelijk gemaakt dat er geen scheidsrechter ter beschikking was om ons te fluiten. Er zou iemand komen, maar dat duurde even en de wedstrijd werd een kwartiertje opgeschort. Toen beide teams op het weiland stonden om te beginnen was er nog geen leidsman. Die kwam wel, maar had al een pot gefloten 10 seconden geleden, maar stelde zich toch beschikbaar om een paar minuten te fluiten alvorens zijn vervanger hem overnam.

Eenmaal begonnen speelde VVA niet heel slecht, dat klinkt ook weer niet goed, maar met ¨niet heel slecht” zijn wij hedendaags content. We hadden een paar leuke, en een paar 100% kansen. Noef had opnieuw geen zin om ons op voorsprong te brengen en schoot vanaf 20 millimeter de bal 400m. boven doel. Net niet. In de ¨defensie¨ ging ook van alles en nog wat mis, de bal werd, voor ons vanaf de kant goed zichtbaar, 3 maal achtereenvolgens op dezelfde wijze over de verdediging geslingerd. Bestemming: de Bassie van hun team, overigens ook de beste aan Hasselter kant. Na een keer of 20 was het voor Olympia raak via Bassie; 1-0. Het zou tot in de 2e helft 1-0 blijven, terwijl wij toch echt wel een paar treffers op het scorebord hadden moeten zetten. Het spookte in de eerste helft al langzaam door het hoofd van onze spelers; als wij hiervan verliezen mogen we ons de ogen uit de kop schamen. Ik persoonlijk dacht alleen maar aan eventueel invallen en de teamactiviteit van vanavond.

De 2e helft: Daar kwam Frans ineens weer aangelopen, wij nog overschietend op het weiland en niet voorbereid op een inval beurt riep Herr commandant pardoes: Jonkie, je komt erin. Ik dacht ¨leuk!!!¨ ($#@$#$!@$#$@). Kakkerlakje Dinand wilde namelijk gewisseld worden. Ook de tank, de Hauptsturmfuhrer (von Oberhausen inderdaad) kwam het veld ingewalst. Hij verving de knappe Piele.

Met nog een Snicker in mijn dikke muil, ik had gewoon honger, ging ik mijn eerste ¨duel¨ aan. Ik kon niet ademen want ik had nog wat tussen mijn tanden zitten. Ik verloor het duel dus vrij kansloos. Ik stond overigens bij Bassie, logisch, de beste bij de beste. Alleen was Bassie telkens de allerbeste. Een paar veldslagen verder liet ik me weer uitspelen, of nouja, uitrennen, of nouja, ik deed eigenlijk niks behalve kijken naar Bassie en de bal. Daar kwam een goal uit. Ik had het gevoel dat het mijn schuld was, maar mijn teamies waren niet eens boos. Waar sommige mensen op training nog wel eens kwaad worden, waaronder ik zelf, werd er nu niks gezegd. Ik dacht: ¨Zo´n toekijk-actie kan ik dus nog wel een keer doen, en wat ik in mijn hoofd heb, voer ik uit. De rest kunt u er zelf wel bij verzinnen. De laatste tegentreffer van de middag was tekenend voor ons spel: gênant. Er kwam een hoge bal die onze Heinrich zo bedroevend verwerkte dat de bal voor de voetjes van Baard kwam, die vervolgens lekker bleef staan, of verkeerd instapte, weet ik veel. Waardoor een andere knaap van Olympia de bal in het doel kon plassen. We waren met stomheid geslagen. Vooral Opa, die was erg boos. Enkele quotes:¨$@#$#$$@##$, dit is toch werkelijk waar niet te geloven¨, of: ¨Stefan, je moet de bal naar een donkerblauw shirtje spelen @#@#$@#@#!!!!¨. Kamikaze trok zich er niks van aan en bleef lekker de bal aan de groen-witten geven, we voetbalden dus eigenlijk tegen 12 man en dat is gewoon fucking oneerlijk. Genoeg over de wedstrijd vind ik, uitslag 3-1.. Klopt, we hebben inderdaad gescoord, Snick van de Snelt blaasde de bal er met zijn voet (huh?) in en de keepert kon er in het uiterste hoekje niet meer bij want de bal stuiterde ook nog een klein beetje op en neer. Eretreffer.

Het eindsignaal klonk nog maar net of ik keek alweer meer uit naar het teamfuifje. We gingen namelijk naar Si-Es-An, naar Brasserie de Boerderij, van Jarno en Willeke Keizer. Ten eerste, prima geregeld daar en het eten was top!

De meeste teamies, waaronder ik, wisten al wat we gingen doen. Wij hadden namelijk de zeurvitter van dit uitje gekidnapped en hem zo erg gemarteld dat hij uiteindelijk fluisterde: ¨klootschieten¨. We hadden onze eerste biertjes en wat brood + bittergarnituur opgesnoept en we kregen de kloten, schoffels en het aankruispapier al in de handen geduwd. Het ging nu echt beginnen.

De teams werden gemaakt middels een nummer 1234, 1234 systeem. Ook daar was ik al op voorbereid en ik ben dus exact zó gaan zitten dat ome Joost, Lennardus Geraldus en Snick van de Snelt mijn medeklooters werden. Wat overigens niemand weet, nu helaas wel, is dat ik Wim Mostert, inderdaad, vader van Erik, (die kon geen oppas regelen haha) heb gepolst om ons een spoedcursus Klootschieten te geven. Dit deed hij alleen niet. Toen hij namelijk hoogte kreeg van het ¨ome Joost¨ deel, zag hij er vanaf. Dat resulteerde in een uiteindelijk derde plek. Wie weet stiekem wel eerste want er gaan geruchten dat sommige teams niet alle worpen noteerden. Team 1 en 2 waren net binnen toen uiteindelijk Beun binnenkwam met het al eerder verwachte nieuws: Lennard Hazekamo heeft een bal de bosjes in gesmeten waarnaar ze uiteindelijk met speurhonden moesten zoeken, klein detail: Osama Bin Laden werd sneller gevonden. Afijn, het diner. We konden kiezen uit Spare-ribs, boerenschnitzel, nog een schnitzel of kipsaté. Het zag er allemaal piekfijn uit en iedereen at keurig zijn bordjes leeg, op een paar dreumesen na.

De avond was bedoeld voor een aantal woeste verhalen, ik trapte af. Er werd hard gelachen. Er volgden nog een aantal verhalen, maar uiteindelijk moest iedereen toch wel het hardst lachen om de baas boven baas; Frans. Frans vertelde dat hij zo nu en dan nog wel eens in zijn slaap ¨wakker¨ meent te zijn en dat resulteerde in het feit dat hij vakkundig een kat, waarvan hij de ogen onder zijn boxspring zag  (het bleken achteraf twee bed-schroeven te zijn) ging verjagen met jawel, de stofzuiger. Hij was hier gedisciplineerd mee bezig waarop zijn arme vriendin zei van joh: ¨Zou je niet gewoon eens in bed gaan liggen?¨ ¨Nee er ligt hier een kat joh kijk dan!!!¨.. Anyway, hilarisch.

Rond middernacht verplaatsten de meesten van ons het feestje naar de Kroeg, waar nog ge-afterd werd. Een supergeslaagde dag met wederom een sportief prima resultaat en een hoop gezelligheid bij de teamactiviteit.

Nu niet getreurd lieve lezers, aankomend weekend is het namelijk voor de laatste maal dit seizoen ¨Super Saturday¨. Alle teams thuis en afsluitend een BBQ. Niet te missen, saillant detail: Bij de veiling begin van het seizoen waren er twee droeftoeters die het leuk vonden om voor @#!@euro een wedstrijdje DGL en DGL-assistent te zijn van ons aller Dritten. Komt dat zien. Ik ga afsluiten.

Vrienden/vriendinnen van de sport, ajuu en bis nachsten Mahl!

Jonkie.