De rentree van een legende

Daar was hij weer. Ineens. Al wel en paar keer getraind, maar zelfs de kenners twijfelden of het ooit nog tot een comeback zou komen. Toch was het zaterdag zo ver. Mengsmeer gaf als rots in de branding aan dat het na ruim zestig minuten wel klaar was met zijn fysiek en het werd tijd: Roy Bonen aka Bonemans pakte zijn eerste half uur na blessureleed van enkele decennia.

Het begon de week ervoor. In de technische staf-app zei hij dat hij eventueel zijn tas wel mee kon nemen die zaterdag. DGL, Eltoy en Skip vroegen of dat voor boodschappen ofzo was, maar Beans had het echt over voetballen.

Toen de selectie vrijdag bekend was, stribbelde hij nog even tegen. Toch pushte DGL er doorheen dat hij zijn zenuwen maar aan de kant moest zetten en gewoon de schoentjes mee moest nemen.

Gelukkig had Mengsmeer op tijd aangegeven dat hij er na een uur wel klaar mee was en zodoende kon Bonemans ruim de tijd nemen om warm te lopen. Hij kwam in de benen, begon wat heen en weer te hollen en je hoorde zijn gewrichten kraken. Gelukkig had Eltoy de WD40 meegenomen en konden we de assen van Beans een beetje smeren.

Daar kwam hij dan. Nonchalante smoel, de air van iemand die al jaren hoofdklasse voetbalt, maar wel een paar kilo’s meer dan strikt noodzakelijk. We strubbelen er nog steeds mee dat Soumaila ons verlaten heeft, maar we hebben nu wel een nieuw persoon om dat uitgerekte shirt van onze oud-topspits op te vullen.

Als laatste man zijnde wilde Bonemans zijn stempel direct drukken. Hij kwam er in bij een 2-4 achterstand en wilde meer. Naar voren verdedigen. Geen gezeik. Vroeg instappen en doordrukken. Dat Genemuiden met echte oud-hoofdklassers daarna levensgevaarlijk was uit de counter leek hem niet te deren.

Na een minuut of vijftien stapte hij weer door, veroverde de bal en wij konden een aanval opzetten. Bonemans gaf de bal aan ons middenveld en keek halverwege de helft van de tegenstander hoe zijn medespelers een goal gingen creëren. Helaas. Balverlies.

Beans stond echter nog steeds te kijken en besefte dat hij bij die Genemuidense counter toch moest maken dat hij terug kwam. De jongens stonden 1 op 1. DGL schreeuwde dat hij moest aanzetten en moest helpen.

Daar ging hij.

Stel je voor dat je in 1860 geboren bent in Port Arthur in de staat Texas. Je liep naar het treinstation toe om met de trein naar de stad verderop te gaan. Je stapte in en daar ging je. Tsjoeke, tsjoeke, tsjoeke, tsjoeke, tsjoeke en zo door. Heel rustig op gang komende. Steeds iets sneller en steeds iets sneller. Van nul naar tien in 30 seconden, van tien naar twintig in de 30 seconden daarna. Zo ging Roy.

De eerste stap, de tweede stap, de derde stap en zo door. DGL schreeuwde dat hij aan moest maken en moest helpen. En Bonemans deed zijn best, Hij zette weer een stap en daarna nog een stap, maar hij kwam maar niet dichterbij de situatie.

Een middenvelder van Genemuiden zag zijn kans schoon en dacht: ik sluit als vierde man aan. Bollema was er als de (plof)kippen bij en liep, inclusief belachelijk grote slidingkorst van de vorige wedstrijd, volle bak mee.

Wat er toen gebeurde was iets dat een boel mensen met de neus op de feiten drukte. Waar Roy vier minuten geleden al aan de sprint was begonnen om zijn medeverdedigers te helpen, werd hij nu ineens voorbij gesneld door zowel de middenvelder van Genemuiden als Daanvoerder. Ja mensen, Daanvoerder!

De man met de genen van de familie Weertjes en daardoor de omvang van het complete Pentagon. Hij rende Bonemans voorbij alsof die stil stond. Onze Ommenaar stond er uiteindelijk bij en keek er naar. Hij schrok. Hij was gedesillusioneerd. Na de wedstrijd zou hij zeggen dat hij door had dat het verspilde en niet nodige meters waren. Voornamelijk omdat zijn teamgenoten alles wel onder controle hadden. Wij waren vooral blij dat zijn beide zoons er niet waren om hun vader zo door het ijs te zien zakken. Die twee knulletjes hadden mama Marloes acuut om een nieuwe papa gesmeekt.

En toch maakt dat het mooi. De nonchalance, de arrogantie en de zelfverzekerdheid. Na een lange enkelblessure en een kilo of 54 erbij, nog steeds denken dat je DE vedette van het elftal bent: wij houden ervan,

Bonemans, mooi dat je weer terug bent. Maar hou er wel even rekening mee: een routinier stelt zich altijd perfect op zodat hij nooit een gênante sprint hoeft te trekken. Zelfs op deze leeftijd kun je nog leren! Vraag Hunters maar.