Een slecht begin is het halve werk. 

Afgelopen zaterdag stond voor ons de lastige uitwedstrijd tegen PH 5 in Almelo gepland. Zoals genoemd in het vorige verslag zijn de verschillen in punten bovenaan de stand vrij miniem. Winnen=cool.
Vooraf werd door een aantal spelers PH hoog geprezen. Een eerdere wedstrijd tegen de Almeloërs op sportpark de Balk ging al in de eerste helft genadeloos verloren (1-4). Op naar Almelooooo. 

De wedstrijd stond gepland om 14;45u en het waaide lekker Hollands hard. Heerlijk. Jongetjes als Jonkie, Bult en ook Noef waaiden bijna weg. Met wonderbaarlijk 11 man van Avereester zijde aan de aftrap, op een hockeyveld, werd het spits afgebeten.
We begonnen heerlijk, oh nee toch niet. De eerste tegentreffer werd al na een paar minuten gescoord. Er werd slecht ¨verdedigd¨ en de linksbuiten kon randje 16 simpel inschieten, keurig in het hoekje. Baard kon er nait meer bai. Verdeurie mannen, zo wilden we dus NIET beginnen. Het werd nog wat erger, want toen de Duuvelse Pascalla een (net) niet goed uitgemeten terugspeelballetje op Baard cadeau gaf aan Pee Haa, 2-0. Dit werd vervelend. PH kreeg gewoon twee goals cadeau en de moed zakte bij een aantal diep in de schoenen; het werd toch niet zo´n dag he.
PH werd vanaf het begin al behoorlijk hoog (overschat) ingeschat. Thuis voetbalden ze zoals gezegd de sterren van de hemel, maar in Almelo was dat zeker niet het geval. 

Avereest voetbalde prima mee, alleen we maakten onze eigen kansen niet af en gaven hun twee cadeautjes. Niet de beste tactiek. Het was sowieso een rommelige eerste helft met hun geblesseerde keeper, vele stilstanden en het spel wat zich heen en weer en heen en weer verplaatste.
De scheidsrechter blies gelukkig voor het rustsignaal. VVA kon even een 15 minuutjes bijkomen van die onnodige achterstand.
Erik Mostert:¨ Jongs, ik geloof dat we ze behoorlijk overschat hebt¨ ¨  

De rest: ¨Inderdaad¨ 

Ook trainer Frans zag wel iets in deze uitspraak; de achterstand is onnodig.
Hij ging wisselen: De bijna naar Groningen teruggewaaide Van de Belt kwam erin voor die Rooie en Noef kwam erin voor Pascalla, die zijn beste eerste helft ooit speelde, een bijzondere keus van Herr Oberst, maar zijn wil is wet. Hij is hard. Hij is kil. Hij is groot.
Ook Rowin (jaja, die knapste, blah blah blah) kwam erin. Hij wilde zo graag rechtsbuiten, maar kwam gewoon op rechtsback-af. Die man is al zo verwend, autootje van pappie mee en keihard scheuren: kijk mij ff dan. Ik ben er één van Pielman, mijn ras is een soort van van adel. En nog meer gekletst kwam uit zijn snavel.
Kami ging vlaggen en deed dat met verve.

De tweede helft hadden wij de wind mee, dat voetbalde een stuk fijner. Jonkie krijgt namelijk alleen de bal met wat hulp bij de voorste linie, dus dit was smullen geblazen.
De één na de andere lange peer werd op het dikke hoofd van Spijker geramd en hij moest dan doorkoppen. Datzelfde gold voor Erik, hier kwamen een paar gevaarlijke aanvallen uit en al vlot in de tweede helft kwam de aansluitingstreffer: 2-1. Boem, back in the game fucking Prins Hendrik.
De goal viel uit een corner waar de 3e reservekeeper van PH kunstig onderdoor ging en Spaik hard kon inkoppen. Onbegrijpelijk he, dan heb je zoveel keepers..
De moed was terug bij de Trico´s en het spel werd beter en beter.

Een overtreding van PH op een meter of 20 van de goal resulteerde in een vrije trap:
Jos en Jonkie achter de bal; een schijnloopje van Jos haalde de geel-zwarten compleet door de war waardoor Jonkie kon aanleggen, een verdediger de bal nog schrampte, één van de 23 keepers de bal níét ving en van dichtbij naar het zich liet aanzien Moutarde van dichtbij kon binnen koppen. 2-2! Hotsikadotsie. Of was het gewoon Jonkie die zelf scoorde? Geen idee. 

Avereest rook de drie punten en het ging door met waar het mee bezig was: aanvallen en PH moe spelen. Dat lukte wel aardig. Het was een fysieke ploeg maar nou niet per se de fitste ploeg.
Ze hadden wel een look-a-like van Kasper Dolberg in de spits, die vrij sterk is. Toch hield Hein hem knap uit scoringsposities en ging hij alle duels met overtuiging aan.
Ohja, nummer 4, jij kunt er niks van. 

Avereest was nog steeds op zoek naar de derde en wellicht winnende goal. Na een afvallende bal die god mag weten hoe voor de klompjes van dat zelfingenomen, huppelende, handjes door het haar halende Pielman kwam, was iedereen Spaans benauwd dat de bal ergens in Westerhaar-Vriezenveensewijk terecht zou komen. NIets bleek minder waar toen deze Gunther Geilmann de bal met souplesse op het hoofd van de one and only Wasbak legde. Hij kopte keurig tegendraads binnen. 2-3. Come on. 

Toen PH alles of niets (moest) ging spelen lag het uiteraard helemaal open. Na wat halve kansjes van die be like Dolberg en co was het uiteindelijk Avereest dat de overwinning definitief naar zich toetrok: de Mug onderschepte de bal van de ¨keeper¨, raakte compleet in paniek, (dat zag je aan zijn mimiek bij het teruglopen, een soort ¨vietvieuw-dat-ging-echt-maar-net-goed-ik-was-bijna-aan-het-blunderen blik¨) kreeg de bal toch bij Snoef die nog een bakje koffie dronk, een sigaretje opstak en de scheids vroeg hoelang het nog duurde alvorens hij de bal in het hoekje punterde.
2-4, drie punten.
Een heerlijk gevoel. Een verdiende overwinning. 

Herr Kommandant: Ik heb nog nooit zo hoog gesprongen bij de 2-3, *giechel de giechel*.
In de kantine nog maar een drankje gedaan. 

Op naar de Carnaval nondeju!!!