Luigi pakt ultieme cultstatus in verlies tegen Kloosterhaar

Alle ingrediënten waren afgelopen zaterdag aanwezig. Een half team dat een week lang had gezopen op een zogenoemde skivakantie. Een keeper die 65 graden koorts had. Een nieuwe spits die tegenwoordig alleen nog op kipfilet en tomaten leeft. Een topscheidsrechter. En niet te vergeten, het was een heerlijke zaterdagmiddag met volop zon en aangezien DGL jarig was geweest kwam hij met een krat bier aan.

Omdat er weer wat mensen andere onzin belangrijker vonden dan ons aller Derde, hadden we geluk dat het tweede vrij was. Pascallah en Spieker wilden wel aansluiten. Omdat Oublie meer dood dan levend boven slagerij Van Broekhuizen in zijn eigen zweet aan het wegdrijven was, wilde Baard de honneurs in de goal wel waarnemen.

Alle jongens zaten in spanning te wachten tot Nibbit ook binnen zou komen. Ze hadden een heuse inauguratie voor de knul ingericht die deze week officieel zijn bijnaam verdiende. Hij had echter laten weten iets later te komen. Het team vertrouwde daar op.

Het team ging vol overgave de kleedkamer in waar DGL de opstelling bekend maakte. Baard in de goal. Achterin van links naar rechts Mengsmeer, Bonemans, Bollema en Ecke. Op de midden Luigi, Bert, Pinkel en Dogger. In de spits Pascallah en Spieker. Op de bank zaten Denise, Skippie, Malibu en #.

Vlak na de warming up stroomde het sportpark vol. Mensen van het Eerste, Tweede, de Dames, familie, vrienden, de geblesseerde Soumaila, en nog enkele duizenden anderen stonden langs de lijn om Das Dritten te supporten. En wat een spektakel bracht het team. Helaas was Nibbit er nog niet.

Er gebeurde zo enorm veel dat ondergetekende de volgorde volledig kwijt is. Daarnaast zal ik vast wat dingen gemist hebben, maar ik doe mijn best.

Om te beginnen kwamen we in no time 1-0 voor. Ecke strooide de bal voor en Luigi schoof de bal binnen. De keeper deed enorm zijn best om de bal niet tegen te houden, maar toch: Luigi scoorde!! Wat een held!!!

Helaas deden we binnen vijf minuten onszelf al weer de das om. Eerst leek Baard een simpele bal te kunnen vangen, maar volleybalde hij hem zelf het net in. Daarna ging er nog een boel mis en stond het 1-2.

Toch lieten we ons niet uit het veld slaan. De keeper dacht de bal simpel op te kunnen pakken, maar hij grabbelde. Spaik kwam er bij, ontfutselde hem de bal en al struikelend en kopjes gevend kroop hij de bal de goal in. De grens had echter ook een handsballetje gezien en gaf dit aan bij de zeer resoluut fluitende scheidsrechter. Deze keurde (terecht) de goal af.

Toch kwamen we weer gelijk. Ecke zette goed door op rechts en probeerde iets op de goal. De keeper grabbelde weer en liep pardoes met bal en al een stukje de goal in. Ook nu handelde de scheids resoluut en keurde hij de goal dit keer goed. Een paar minuten later zette Ecke op de rechterkant weer goed door en scoorde hij wederom. In eigen goal dit keer…

Niet veel later maakte Kloosterhaar op aardige wijze de 2-4, maar we waren nog steeds niet uit het veld geslagen. Ondanks de defensieve onzekerheden, gingen we nog vol in de aanval, maar waren de jongens voorin ook niet altijd even scherp getuige enorme gemiste kansen van onder andere Pascallah.

Tocht kwamen we voor rust op 3-4. Spaik kopte op geweldige wijze een bal onderkant lat binnen. De bal stuiterde achter de lijn en kwam het veld weer in. De grensrechter wees naar de middenlijn voor een doelpunt. Avereest juichte, Kloosterhaar baalde en iedereen ging klaar staan voor een aftrap.

Tot de scheids weer resoluut was. Hij zei dat de bal terug het veld in stuiterde en dat het daarom geen goal was. Daarna pakte hij de bal en blies voor rust. Toen iedereen, zelfs de mensen van Kloosterhaar, hem kwamen vertellen dat hij mis zat, kreeg hij door dat hij toch mis zat, maar er werd helaas niets meer aan gedaan.

De tweede helft was het duidelijk. Er moest gewoon een bak gescoord worden. Daanvoerder werd gewisseld. Onze normaal zo stevige rots in de branding leek deze wedstrijd op de Titanic die door een ijsberg geveld was. Meerdere tegengoals kwamen van zijn kant en hij snapte zijn wissel volledig. De vele uren stres die hij deze week aan zijn studie heeft moeten wijden in combinatie met een nacht werken en te weinig alcohol hebben Bollema geen goed gedaan. Wij hopen dat hij de rest van zijn leven dan ook iets anders dan deze week gaat inrichten. Skip verving hem en ging in de spits spelen. Spaik, Pinkel en Bert zakten allemaal een linie.

Het had direct effect. VVA speelde rustiger en maakte zelfs een doelpunt. Het was weer Luigi. Hij gaf bij een corner een zeer effectief duwtje in de rug van de tegenstander en kopte daarna op magnifieke wijze de bal achter de verbouwereerde goalie.

Daarna probeerden we door te drukken, maar lukte het net niet. Bij de Kloosters lukte het ineens net wel en werd het 3-5. Ons verzet was wel zo’n beetje gebroken en ondanks nog enkele goede kansen voor onder andere Skip, zat het er niet meer in.

Conclusie achteraf was dat we Nibbit gemist hadden. Dit had uiteindelijk zo’n weerslag op het team, dat ze niet konden brengen wat er verwacht werd. Ook het uitzinnige publiek gaf voor velen te veel druk. Alleen Pinkel en Luigi konden de vele toeschouwers bekoren.

We zijn nu een poosje vrij en moeten maar eens gaan relativeren.

Sorry voor de weinige goede grappen en gevatte humor, het zit er even niet in. We zijn teleurgesteld. Tot over enkele weken.  Klik HIER voor wat foto’s.

Cijfers: