MOTM Jonkie en drie zwaarbevochten punten.

In de strijd om de bovenste regionen was het zaterdag 29 februari Avereest 2 dat aantrad tegen HHC 486 op Sportpark de Balk.
HHC, dat laatste stond met een handje vol punten was dus de absolute underdog in deze match. Recept was dus: onderschatten met een vleugje gele kaarten. 

Het was een prima weertje met wel een behoorlijk harde wind, kopman en dé vedette van het elftal Jonkie verloor express de toss en had al voorzien dat HHC eerst met de wind in de rug wilde spelen. DIt liet hem koud. Nog snel even terugdenkend aan het geheime recept wat ik zojuist noemde. 

De vraag is al het hele seizoen waarom hij niet hoger speelt. Een journalist van het AD, net voor de wedstrijd: ¨Meneer Jonkie, uw niveau is inmiddels ongekend hoog, ook de mate van intelligentie in uw spel is adembenemend, waarom blijft u dan toch bij een dorpsclub als Avereest?¨ 

¨Goeie vraag, laat ik bij de feiten blijven: Avereest 2 is nog wel degelijk in de race om die felbegeerde titel, de reserve 4e klasse klinkt weliswaar laag, maar niets is minder waar. Het komt er ook op neer, dat als ik nu vertrek het team een mentale én sportieve klap te verwerken krijgt: Ze zullen dan na enkele wedstrijden vertoeven in de onderste regionen, die van HHC 486. Dat moet je niet willen, ik denk aan mijn toekomst. Nóg een titel erbij staat natuurlijk mooi op mijn CV.¨

Nu de transfergeruchten uit de wereld zijn geholpen ga ik nu weer verder met een zo objectief mogelijk verslag van de wedstrijd: 

Laat ik eerst beginnen met de opstelling. De namen zullen hoe dan ook in het niet vallen door die ene naam, die 6 heerlijke letters, dat brok mansigheid: Jonkie.

Baard (whaha)
KamiKooiker – Wauwter – Soldaatje en Jonkie (#kwijl #yeah #omg)
Die Rooie uit de Iepenlaan – the Bronzed Adonis – Moutarduh
Snoef – Kuupie (geen idee wat hij hier deed) Spaik

De wedstrijd stond onder leiding van clubicoon dhr. Luuk Visscher, de man die zelden een kaart geeft; een teken van goed leiderschap en inschattingsvermogen.

De scheidsrechter floot voor de aftrap en de wedstrijd was bij deze onderweg.
Vanaf minuut 1 schreeuwde het publiek, die massaal kwamen opdagen voor deze ¨nieuwe stap richting glorie¨: Alle ballen op Jonkie!!¨ 

Dit volgde het team geruisloos op, de één na de andere bal kwamen uit bij de Jordi Alba van de Balk. De één na de andere aanval, allemaal opgezet vanuit zijn territorium, was de verdediging van dat clubje uit Hardenberg te machtig. Er stonden inmiddels al wat cijfers op het scorebord (3-0) toen Jonkie nóg maar een assist gaf op die knappe middenvelder, die prachtig afrondde met een stiftje over de doelman. Maar de toeschouwers en beide dug-outs schreeuwden louter: ¨Wat een assist, wat kan die man voetballen, hij zou op handen gedragen moeten worden.¨ 

Ik probeer hier zo goed en bescheiden mogelijk mee om te gaan maar de roem wordt mij soms te veel hoor, ik vind het soms moeilijk om ook maar een puntje van kritiek bij mezelf op te merken. Ik kom toch bijna in de buurt van perfectie. Dat is maar voor weinig mensen weggelegd. 

Jonkie, blijf nou ff ter zake: 

Ohja, rust: een comfortabele 4-0 voorsprong, geen onnodige gele kaarten gepakt en de sfeer in de kleedkamer was op en top.
Toen gebeurde er iets opmerkelijks. Ik ben nog niet aan mijn vierde computer bezig (die andere zijn door frustraties en onbegrip kapot gesmeten) als ik deze passage bijna af heb.

De trainer, één of andere nobody, had het lef om mij te wisselen. Mij, ik, Jonkie. De enige ondanks een paar re-delijke goals in de eerste helft die niveau haalde, want de tegenstand was niet zo geweldig. Een groot aantal spelers liet zich hierin meetrekken. Behalve ik, niet te geloven. 

¨Je mag douchen Nick¨. ¨Whaha oke, glimlachte ik cynisch in mijn veel te slimme hoofd, dan ga ik toch lekker douchen¨
¨Weet wat je jezelf aandoet¨, wilde ik nog fluisteren. 

Afijn, ik lekker douchen. De rest een poging doen om de voorsprong überhaupt vast te houden. Ik stond in de douche al te tieren en te vloeken met de vraag ¨hoe kun je dit doen¨ in mijn hoofd als ik pardoes buiten kom: Handtekeningetje hier, fotootje daar, kusje zo, knuffeltje zus. Voor een speler van mijn kaliber niet zo vreemd maar je komt nog steeds voor een aantal verrassingen te staan, zo’n gozer roept ineens: ¨Meneer Jonkie, de voorsprong is uitgebreid naar 6-0, twee keer Kuupie!¨ 

Ik reageerde heel gewoontjes en deed alsof ik dit had voorspelt. Ik liep door de mensenmassa en erehaag (speciaal voor mij) naar de dug-out waar ik na een crowdsurf-sessie rustig ging zitten.
Ik zag de trainer nog aanwijzingen geven, en onverstaanbare dingen roepen. Hij keek me niet meer aan (lees: durfde me niet meer aan te kijken), een teken van schaamte en spijt.
Ik en nog een paar mensen keken de wedstrijd uit en deden nog een aantal voorspellingen voor de uitslag: Ik zei: 10-0. De rest dacht dat er nog wel een tegengoaltje volgde.
Ik lachte ze in mijn hoofd uit. 

Einduitslag 10-0. 

Ik hou van mezelf. 

What really happened……

Donderdagavond 20 februari: training in weer en wind.
Het was koud, kil en kut. Iemand met de weerstand van Jonkie zou corona (kan dit grapje nog) in het kwadraat krijgen. Hij gaf aan een zwaar weekend tegemoet te gaan en graag te willen douchen. Hier werd echter geen gehoor aan gegeven en de trainer liet zich overroelen door enkele teamgenoten die van kutweer houden.
¨Frank, ik wil graag douchen, ik ben vandaag jarig, vier dit weekend carnaval en word naar alle waarschijnlijkheid ziek als ik nu doorga.¨
¨Nee maar als je nu stopt heb ik er niet genoeg blah blah dit dat zus zo¨ 

Ik moest dus blijven. Met alle gevolgen van dien. 

Oldenzaal, 23 februari: Ik werd wakker, (soort van) met knallende koppijn, een draaierige maag en een rillende huid. Het was zover, ik had een uniek recept te pakken: Carnakater+griep. In de auto terug huiswaarts was een race tegen de klok. Ik zou het gaan begeven: Racekak, kotsen, koppijn. Alles liep naar de tering. Mijn lichaam was een mentaal en fysiek wrak.
Dit kwam allemaal door die 15 minuutjes extra ¨trainen¨. Mijn lichaam is uitgeput, ik had de mannengriep in overtreffende vorm.
Ik had hier de hele week last van, en moest donderdagavond ook nog naar Ajax – Getafe. Dat was ook niet zo’n leuke avond. Mijn hoofd zat vol met frustraties, u begrijpt het wel.
Die kwamen er zaterdag in de 23e minuut uit, de zoveelste domme actie van mezelf mondde uit in balbezit tegenstander. Ik was ziedend op mezelf, ik moest in de achtervolging maar ik raakte even mijn verstand kwijt waar ik normaal altijd een beroep op kan doen.. Ik gaf een Oranjehemd een schop van achteren op zijn kuitjes en hij viel als een stervende zwaan op de grond. Ik kreeg de overtreding tegen en toen ik omdraaide wist ik niet wat ik zag: Ik kreeg geel. Ik moest er van af, geen 5 minuutjes zoals ik dacht. Nee, TIEN hele minuten. Het is wel klaar, dacht ik.
Ik mocht nog een minuut of 10 voetballen en toen haalde de trainer mij er af in de rust. Ik had spijt van mijn actie en ging op mijn knieen voor genade. Frans was niet boos op mij. Ik was wel boos op mezelf. We hebben nog wel met 10-0 gewonnen. Je kunt dus toch zeggen, terugkijkend naar het eerste verhaal: Top Jonkie, je bent een bepalende speler. 

Na de wedstrijd gaf Erik mij de band terug. Zo, die is weer op de goede plek. 

Aankomende zaterdag spelen we weer thuis tegen de DeKa´s om half 1. 

Groetjes.