Rentree van das dritten!

Als een zanger met poliepen, een tiener zonder telefoon, Pavement zonder Jovink; zo moesten de meeste voetbaltalenten van alle VVA elftallen zich gevoeld hebben de laatste paar maanden. Want voetballen is toch wel ontzettend fijn.

In juni kwam er licht aan het einde van de tunnel toen er weer een beetje getraind mocht worden. En eindelijk, begin september, stond er ook voor het 3e weer eens een potje voetbal op het programma. Vorige week overigens ook maar toen gooide personele problemen roet in het eten.
OZC kwam op bezoek voor een lekker bekerpotje.

Ook vandaag zaten we niet heel dik in de spelers; het was ook maar de vraag hoe iedereen uit de mexicaansebiercrisis gekomen is. Door het sociale isolement waar we in verkeerden wisten we ook niet precies hoe iedereen het ervoor had staan en deden algauw de wildste geruchten de ronde. Skip, biesmarck de tovenaar, had zoveel virussen ingeslikt dat hij zijn broer de wilgen in had gestuurd om zijn schoenen er in te hangen.
Koksie kon na een infectie niet meer lopen en draagt tot vandaag de dag dezelfde skinny jeans die hij in februari aantrok.
Kale Pirlo besloot na een miraculeuze genezing dat hij voorlopig niet meer gaat drinken, dit tot enorme hilariteit van Bollema die na het horen van dit bericht 400 kazen vergat te draaien tijdens zijn dienst.
Oublie besloot van de gelegenheid gebruik te maken om uit vak P van de Kuip het grootste kakkerlakken spandoek weg te gappen en het te dragen als shirt tijdens de trainingen. “Om Joden te pesten”.
Malibu was (en is nog steeds) zo benauwd voor het virus dat hij spoorloos verdwenen is. Na het horen van het bericht dat kleine dikke mannetjes het meest vatbaar zijn vertrok hij, naar verluid zit hij in een of ander Afrikaans gebied waar hij zijn geplande bruiloft ook wil vieren.
Daarover gesproken; onze nestor Bert zag zijn eigen bruiloft tot 2 keer toe afketsen. Aangezien wij hiervoor allemaal WEL uitgenodigd waren betuigen we nogmaals spijt voor het stel.
Rooie rukwind Luigi zou ondanks meerdere infecties helemaal niets mankeren; schijnbaar heeft rood haar ook voordelen.

Uiteindelijk doemde een bescheiden aantal toppers op om voor het eerst in lange tijd weer eens aan te treden voor een echte voetbalwedstrijd.
DGL had wanhopig gebeld, gemaild en gefaxt om een groep te vormen maar uiteindelijk stuurde hij toch een prima elftalletje het veld in:

Goal: Oublie
Verd. Porno, DGL(!), Luigi, Ecke
Mid: Kale Pirlo, Mengsmeer, Pinkel
Aan: goodShota, Strik, Denise

Ja, u leest het goed, we begonnen zowaar in een 4-3-3 opstelling.
Op het bankie zaten Dolfie, Bonemans, MiniBie en Bruine Nelis.

Na maanden van rust kon Ecke zijn auditieve tsunami van kolere herrie en kutmuziek ook weer eens via het boxje over ons heen denderen. Een of andere zigeunereikel wilde nog steeds een huisje op wielen en er werd zelfs een rapnummer gedraaid. En zo voelde het al snel of het nooit anders was geweest.
Vooraf predikte DGL voorzichtigheid en realiteit. Hij zou niet makkelijk worden en misschien gingen we er wel dik af. De vorige bekerwedstrijd hadden we toch al reglementair verloren (uiteraard wel met eigen goals van de in Griekenland bivakkerende Denise).
Maar algauw bleek het beter te zitten dan gedacht. VVA3 voetbalde prima en combineerde er over de beide flanken lustig op los. Shota gleed als een Georgische sidderaal door alles en iedereen heen maar vergat alleen de bal een keer over te spelen. Ecke stormde als vanouds in een streep naar de (symbolische want vergeten op te zetten) cornervlag en Mengsmeer heerste als een fluisterende bibliotheek juffrouw op het midden.
Porno neemt tegenwoordig hoge balen aan met zijn adamsappel maar dat schijnt natijd toch best zeer te doen.
En zoals wel vaker kwamen we knullig achter. Oublie stormde zijn goal uit om een pass te onderscheppen maar vond zichzelf tot zijn eigen verbijstering halverwege de helft, ver buiten zijn vertrouwde 16. Hij had weliswaar de bal, gleed toen uit en de OZC’er van dienst maakte het zeer knap af, 0-1.
Niet veel later kopte een collega Ommenaar de bal werkelijk fantastisch achter zijn eigen keeper na een dwarrelaar van Ecke. Terecht want we hadden zeker het betere van het spel.

Na de rust deden we eigenlijk lekker hetzelfde. Kleine kansjes werden gecreëerd en voetballende oplossingen bedacht.
Net toen er een blik wissels klaar stonden besloot de SCB scheids dat we genoeg gematst waren en gaf zomaar een penalty aan OZC. Protest helpt eigenlijk nooit dus Oublie besloot ook deze strafschop maar weer eens te pakken. Heel bescheiden sprak hij na de wedstrijd dat hij er meer gepakt heeft dat doorgelaten. Helaas viel de rest van zijn imposante lichaam op zijn schouder en kon hij niet meer verder.
Veelzijdige rasvoetballer Denise, al een uur lang flegmatiek op linksbuiten, trok heroïsch de handschoenen en het veel te grote shirt van Oublie aan en keepte de wedstrijd uit.
Er werd lekker door gewisseld waardoor het spel soms iets rommeliger werd.
Bonemans was officieel ook al met voetbalpensioen maar gaf aan de verleiding toch weer toe om in 3 minuten 15 onbegrepen crossbalen te geven.

En toen was daar Strik, naar verluid de nieuwe stiefvader van Ecke, die de 2-1 maakte. Omdat de schrijver dezes ondertussen in de goal stond zag hij niet precies hoe die goal tot stand kwam maar het was ongetwijfeld iets met spieren en sprintjes.
Wat de nieuwe doelman wel zag was dat Pinkel zo hard op doel schoot dat OZC rond de middellijn een ingooi mocht nemen. Ook zag hij Kale Pirlo, die in de eerste helft drie keer 30 meter over kopte, de bal met een mal pirouetje over de achterlijn stuntelen in een kansrijke positie.
Diezelfde Kale nuchtere Pirlo besloot om een Ommenaar in de nek te springen in de eigen 16 waarna de arbiter onverbiddelijk opnieuw naar de stip wees. Deze keer was de penalty volstrekt onhoudbaar en de stand was weer gelijk.
Maar met nog een minuut of 5, in een heus slotoffensief, werd er door OZC hands gemaakt waarna de laatste penalty van de wedstrijd voor ons was. Pinkel had ’s nachts al gedroomd dat hij ging scoren en deed dat onberispelijk. Hij pochte na de wedstrijd dat hij dat aan zijn moeder ging vertellen.

En zo eindigde de eerste wedstrijd in lange tijd zowaar in een overwinning na een leuke en sportieve wedstrijd. Aanknopingspunten kunnen worden gemaakt en volgende week weer een potje!