Staphorst 4 – VVA 2. Ohja, en meer.

13 april 2019, een dag die de boeken in zal gaan als die ene dag dat de op één-na-knapste kerel van het team, Jonkie genaamd, zijn rechter voetbalschoen vergat. Hierover volgt een uitgebreid stuk.

We verzamelden om 13;00u bij ons aller Thuishaven, VVA 2 mocht voor de verandering weer een keertje voetballen, en we zaten nog wel zo in ons ritme, heerlijk. De 14-koppige selectie van trainer Frans, ging onder leiding van een militaire colonne richting Staphorst. De koploper. Oei. Eenmaal aangekomen hadden we nog rustig de tijd om even in de kantine te koekeloeren, een stukje Staphorst A1 tegen Rolder Boys A1 te bekijken, en voor diegenen die meenden behoefte te hebben aan een bakje koffie, of een snack, zoals Raymon Spijkerman, was er ook tijd en ruimte. Toen we dan van trainer Frans móésten omkleden, brak de zogenoemde hel los. Waar er nog lekker getierd werd in de kleedkamer, zou uiteindelijk een jochie van 20 zijn tranen moeten bedwingen. Waar Jonkie eerst Spiekerjozef nog voor het lapje dacht te houden door te vertellen dat hij zijn balliepatta´s vergeten was, bleek hij toch écht maar één voetbalschoen bij zich te hebben. Vol verbazing keek de arme, danwel knappe knul om zich heen, en verrek, hij had er toch echt maar één bij zich. Afijn, de wedstrijd.

We maken dan gelijk maar de overstap naar de uiteindelijke opstelling. Jonkie, die eigenlijk in de basis zou beginnen (hij had weer fantastisch getraind) werd nu dus noodgedwongen naar de bank verwezen, een regelrechte ramp. De opstelling van Herr Frans was dus uiteindelijk: Baard op de goal, de defensie v.l.n.r. DP – Hunter- Heinrich von Oberhausen, (die er dus eigenlijk naast stond, de sergeant had weer eens een oefening, belastinggeld teveel ofzo.) – Guido. RoboJoost – Nick van de Vuilnisbelt en Haas completeerden het middenveld. In de aanvalsposities namen de Gebroeders Bonen en Spaikermen de honneurs waar. Zal ik anders gewoon met de wedstrijd beginnen?

Om half 3 werd in Staphorst afgetrapt en helaas was ons begin matig. Staphorst voetbalde wat makkelijker en wij waren wellicht wat te afwachtend. Staphorst kreeg een aantal leuke kansen, waarvan er in de eerste helft twee ingingen. Via de linkerkant van Staphorst passeerde uiteindelijk een mannetje onze degelijk spelende back Guido, wat resulteerde in de 1-0. Niet veel later kwam de koploper op 2-0 na balverlies van VVA op het middenveld, de behendige en goed voetballende nummer 7 en tevens aanvoerder van Staphorst (hij heette Hugo, saillant detail) gaf een puike pass op hun rechtsbuiten, die voorgaf. De spits van Staphorst maakte hem prima af, 2-0.. Ons spel was nog steeds niet best, wat overigens niet wil zeggen dat we geen kansjes hebben gehad. Van de Vuilnisbelt, die werd vrijgespeeld door Yorick en Joost, kwam goed uit voor de goal, zijn aanname was helaas iets minder waardoor hij niet meer tot een 100% goed schot kwam. Kans verkeken. Daar bleef het niet bij. Na een corner van Nick v/d Belt (laat ik hem dan maar zo noemen, want zo heet ie) kwam de bal na een welbekende scrimmage voor de voeten van Hermen, oei. Bijna 2-1. Ook Pascal kreeg nog een grote kans, na een puike voorzet kopte Passie helaas recht op de keeper, die overigens nog steeds knap redde. Daarvoor maakte Yorick nog een panna, ik voelde me verplicht dit in het verslag te stoppen, dat vindt Yorick namelijk cool. Anyway, rust.

Van Frank moest VVA scherper zijn, de kansen kwamen dan wel. En hoe! We kwamen geweldig uit de startblokken; Jonkie en Ramon kwamen in de ploeg, de stalknecht was er weer eens bij, top. We speelden met veel meer lef en opportunisme wat te zien was in diverse aanvallen van onze kant. Via een mooie overstapje van Beun kreeg Jonkie de bal terug aan het voetje, VVA had hier een mooie kans maar die werd eigenlijk door die knul met maar één voetbalschoen weer om zeep geholpen. Jonkie zette de bal voor alleen speelde hij de bal zo in de voetjes van een blauw-gele knul. Alsjeblieft. Toch kwam niet veel later de aansluitingstreffer. Een corner werd strak voorgezet door Jonkie en kwam eigenlijk recht op Spaik af, die weer eens niet durfde te koppen. Mietje. De bal kwam in een schermutseling voor de poten van Yorick, boem. 2-1. Hier bleef het niet bij, Staphorst was de kluts even kwijt. Na een afvallende bal, kwam de bal stuiterend voor de voeten van the Sikk en die twijfelde geen moment; een prima goal Pascal! Dat kreeg hij ook te horen van zijn teamies, Yorick dacht terwijl de bal al van Pascals voet afgeramd werd, dat dit geen goede keuze was. 1 seconde later stonden we allemaal te juichen. 2-2, het was weer een echte wedstrijd. Dachten wij. In een minuut of drie sloeg de stemming toch weer drastisch om. Het middenveld was maar éven onbezet, waarna de aanvoerder (hij heet Hugo) met één steekpass onze verdediging in de lure legde. Dinand was bijna net niet helemaal op tijd, waardoor de rechtsbuiten van Staphorst (ik weet niet hoe hij heet) de bal achter Tom kon rammen. Hierna werd hij heel blij en schreeuwde heel hard: ¨YEAAAHAAAS¨. 3-2. Toch bleef het redelijk lang van gelijk niveau. Na weer een prima aanval van Avereester zijde scoorde Noef, die na een kwartiertje inviel voor Spijkerman. Oh nee, toch niet. Buitenspel. Hier was VVA het verrassend genoeg niet mee eens, maar de scheidsrechter, die overigens prima leidde, vond dat hij moest vertrouwen op zijn grens. Vooruit. Het doelpunt ging dus niet door.

Nu volgt een dramatisch stukje over de gigantisch-teringwoeste-drieste-onbesuisde overtreding op Ramon. Ramon, die dacht ik wel een hoge pijngrens had, schreeuwde heel Staphorst bij elkaar met woorden die wij, en zeker Staphorst niet tolereren. Afijn, we kregen er wel een vrije trap voor, bedankt Ramon. Ramon kan nog lopen trouwens, voor de meelevende lezer.

Staphorst ging trouwens ook gewoon door waar ze mee bezig waren, namelijk leuk voetballen en kansen creëren. Zo kwam er ook nog een bal op de paal van keeper Baard, die daarna de paal een zoentje gegeven heeft, schattig. Uiteindelijk kwam Staphorst op 4-2. Ik heb werkelijk geen idee meer hoe die goal vormgegeven werd maar als ik heel eerlijk ben naar jullie, lieve teamies, boeit me dat ook helemaal niks.

Even later kreeg VVA toch weer een sprankje hoop, nadat Beun Noef prachtig voor de keeper stak. 4-3. Een prima goal van onze kant. Er volgt nu geen dramatisch stukje na een botsing? overtreding? miscommunicatie? In de buurt van bejaarde Hermen Jager. Feit is dat Hermen nu iets knapper is, én een mooie kaasschaaf-plek, a la Michail Gorbatsjov heeft, je weet wel; die Russische ex-president van de Glasnost en Perestrojka, ofzo.

Wat er daarna gebeurde was erg onwerkelijk, het ging echt vet hard sneeuwen en hagelen tegelijk. Dat zorgde voor slecht zicht en een moeilijk te bespelen veldje. Ik citeer hierbij de leidsman van dienst: ¨Is er nondeju een oranje bal hier onnieee?¨ Nee.

Staphorst kwam uiteindelijk ook nog op 5-3 door de nummer 10 die in de 16 vrij kon schieten. Helaas. Waar Jonkie nog wat gevaar moest veroorzaken bij twee corners (maar dat dus niet deed) maakte Staphorst gebruik van ruimte en scoorden dus de eindstand. 5-3. Ohja, Yorick had nog wel een mooi schot op goal, die de keeper knap redde. Het eindsignaal klonk en VVA kon opzich terugkijken op een leuke, vermakelijke pot voetbal.

Nu denkt u, eindelijk, we zijn er doorheen. Maar nee, het begint nu pas. Hell yeah. Nadat we in Staphorst onze goddelijke lichamen afgespoeld hadden, reden we (hierbij refereer ik naar de Golf van Frans, die maar 160 kan (haha) en de Renault Mégane van Yorick) vol gas terug naar de Balk om even met elkaar onze levensverhalen te delen in de kantine. Machtig mooi. Ik mocht naast de trainer zitten, spannend. Hij heeft erg grote handen. Anyway, Raymon Spiekermoan trapte af met hele, en dames en heren als ik zeg ¨hele¨, dan bedoel ik HELE woeste verhalen. Ik heb erg hard gelachen en dat is belangrijk. Uiteindelijk scheen ik ook een verhaal te hebben wat ik volgens mijn teamies met de hele Thuishaven moest delen. Dat deed ik lekker niet, kutteamies. Ik ging daarna ook lekker weg, Ajax kijken. Leuker dan die stomme kantine. Ik zou namelijk s´avonds nogmaals naar de kantine moeten. Voor een enorm feest wat onze voetbalchicks gehosseld hadden. Dames bedankt, erg gezellig. Opkomst helaas wat minder, maar erg gezellig. Ben ik nu dan eindelijk klaar? Nee, bijna.

Ik heb aan mezelf beloofd dat ik nog wat leuke details er in zou peren. Hier bij:

  • Rowin Pielman was er niet bij, hij vond het leuker om naar motorfietsjes op dat circuit in Drenthe te kijken, hij is overigens wel de knapste van het team, vandaar mijn titel ¨één-na-knapste. Fijne vent ben je Rowin, gister bij de Jungleparty vond ik je wel sexy.
  • Hein en Bart, nooit meer commentaar leveren want ik ga lekker toch niet meer happen, (oke jawel). Laatstgenoemde zou eigenlijk met 1 meegaan heb ik me laten vertellen, maar belde daar (en dan heb je machtig veel lef) op het állerlaatste moment af om aan te kondigen dat hij iets met een kies had ofzo, genant Bart, aanstelliger ook. Zal wel in de fam. zitten.
  • Passie, hoe vond je de F1 race? Ik vond hem ook saai, gadverdamme!
  • Erik, moi.
  • Dit is mijn eerste verslag, ik was hier erg benauwd voor, lees ¨gemotiveerd¨.

Vrienden/vriendinnen van de sport, ajuu en bis nachsten mahl!

Jonkie.