VVA2: ‘De veldslag om Berkum’

Na het daverende succes van mijn vorige verslag heb ik besloten om vanaf nu de vaste verslaggever van VVA2 te worden. Het feit dat ik zeeën van tijd heb naast mijn studie en meestal toch als eerste aftaai in de kantine brengt mij in de gelegenheid om toch iets terug te doen voor mijn favoriete teammatties.

Donderdag 25 april stond de wedstrijd Berkum 6 – VV Avereest 2 op het programma. Een wedstrijd die eerder dit jaar door fors defensief spel van Berkum was uitgemond in een 1-1 gelijkspel.

We moesten al om 17:45 aanwezig zijn. Behoorlijk op tijd dus. Ik vroeg mama of we op tijd konden eten zodat ik geen buikkrampjes zou krijgen en papa pakte ’s ochtends voor het werk al m’n voetbaltas in. De hele dag was ik al druk met het drinken van water. Franz had immers aangegeven dat het warm was en er van te voren voldoende gedronken moest worden.

Om de Zwolschen, na dat ingraven/loopgravenvoetbal op ‘De Balk’, even goed duidelijk te maken dat Balkbrug dichterbij Duitsland ligt, wilde Herr Franz dat er louter met ‘Das Auto’ gereden werd. De VW van de Herr zelf ging voorop in de strijd met Hauptsturmführer Heinrich als rechterhand. De VW’s van Spike, Snoef en DP volgden. Baswak had een nieuwe 4×4 gekocht om in de toekomst Dakar te kunnen rijden maar kon gelukkig deze avond een beroep doen op de VW-polo van zijn vriendin.

Eenmaal aangekomen op de vesting van Berkum zagen we meteen een aantal oud-VVA’ers lopen. Kloet, Vjox en Henkie liepen er weer strak bij, maar wel in een akelig lelijke polo. Verder wil ik hier geen overlopers-termen aan verbinden die refereren aan de Duitse periode tot ’45.

Na aankomst pakten we meteen een rondleiding mee over het sportpark. Omdat ik hier nog maar één keer eerder geweest ben vond ik dat erg interessant. Beun en Hunter gingen voorop. Kamikaze en Guido zorgden ervoor dat de kledingtas ook alles te zien kreeg. Hunter, mijn succestrainer uit de jeugdopleiding van VVA, beweerde dat hij er nog nooit geweest was terwijl ik zeker weet van wel. Omdat hij zeker wist van niet hebben we er een kratje bier op gezet die we na de eerstvolgende wedstrijd met het team kunnen opdrinken. Hunters gaat dit nog even uitzoeken.

Afijn, eindelijk aangekomen in de kleedkamer. Herr Franz maakte ons als stampvoetend duidelijk dat de term van vandaag ‘Angriffe’ was. We moesten offensief spelen en zodoende zorgen dat de Berkumvesting van ons werd.
De volgende elf werden in stelling gebracht: Baard op de goal. Van links naar rechts stonden DP, Hauptsturmführer Vön Oberhausen, Hunters en Piel3. (Piel3 is Piel3 omdat we al 2 Pieles hadden).
Op het midden mocht ik plaats nemen (pa bedankt, ’n linker én ’n rechterschoen!) naast Katoele en Baswak. Voorin stonden Snoef, Beun en Satan.

Knappe Piele, Guido Piele en Spaik namen plaats in de bunker en Kamikaze hanteerde de vlag.
Stoepie moest onder begeleiding van zijn zwager Mostert op trainingskamp in Malaga. Sterkte mannen!

Zoals afgesproken begonnen we offensief en creëerden we meteen twee grote kansen. Noef had alleen zijn scherpte achtergelaten in Turkije, Ibiza, Griekenland, Indonesië of een ander vakantiewerkland. Nog geen 2 min later speelde Beun zich vrij op randje zestien en haalde hij met een heerlijke droge streep uit in de verre bovenhoek. 0-1! Helaas stapte hij bij de landing stapte op een landmijn en verloor de onderkant van zijn been. Termen als ‘Einde carrière’ kwamen uit Beun’s mond. Al weten wij, kijkende naar onze Stoepie, wel anders. Beun werd door de hospik van het veld gedragen en verzorgd. Laten we hopen dat het allemaal meevalt. Spaik nam zijn stek over. De druk van VVA bleef hoog en er volgde een mooie combinatie via Baswak, Snoef en Spaik. Laatst genoemde legde de bal terug op mij waardoor ik de bal in het lege doel kon leggen. Ik was blij, m’n vuist was gebald en ik sprong een gat in de lucht. Ik wachtte tot mijn teamgenoten me kwamen feliciteren maar ze kwamen niet. Ik begreep er niks van. Helemaal niet omdat de keeper van Berkum de bal weer naar voren trapte.. Het doelpunt werd me ontnomen.. Berkum begon vanaf dat moment ook met zwaarder geschut te komen. Piel3 ging zijn mannetje voorbij aan de zijkant waarop een potige Zwollenaar een poging tot amputatie deed. Hij bleef dankzij zijn scheenschild ongedeerd en we kregen een vrije trap. Omdat onze druk naar voren prima bleef liet Captain Kloet zich iets uitzakken om aanspeelbaar te zijn. Echter zag hij Spieker over het hoofd die hem meteen de bal afsnoepte en de bal bij Satan afleverde. Onze vuurspuwende vriend bleef één op één kalm en legde de bal in de vrije hoek voor 0-2. Passie was tijdens de eerstvolgende aanvalsmissie dusdanig gewond geraakt dat ook hij de strijd moest verlaten. MoOib0i kwam hem vervangen en ging op het middenveld spelen. Ik mocht doorschuiven naar voorste aanvalslinie. Kort hierna werd er een wapenstilstand afgesloten.

Herr Franz was tevreden over de 0-2 voorsprong tijdens het staakt-het-vuren. Echter wilde hij wel een vlugge 0-3 na rust om zo de veldslag veilig te stellen.
Na de wapenstilstand wilde Herr Franz zijn rechterhand naast zich hebben in de bunker om zo vanaf de zijkant de veldslag te kunnen begeleiden. De Hauptsturmführer maakte plaats voor Piele2 aka Guido. Piel3 ging centraal spelen naast Hunter. VVA2 pakte het vervolg van de strijd goed op. Na een snelle uitbraak werd ik aan de linkerkant diep gestuurd. Dit moest het worden, mijn moment. Ik werd achtervolgd door een net wat tragere verdediger met uiteraard minder techniek. Ik dribbelde richting de achterlijn en zag Snoef en Spaik aansluiten. Middels een mooie passeerbeweging dook ik op de achterlijn tussen twee verdedigers door. Snoef trok met een andere verdediger een sprint richting eerste paal en schreeuwde ‘terug!’. Ik legde de bal, uiteraard op maat, terug voor de ingelopen Spieker. Spieker kon de bal aannemen, 25x hooghouden, aka3000 oefenen om vervolgens op goal te schieten. Dit deed hij echter niet en legde de bal, uiterst safe in de goal. 0-3! Na de 0-3 ging Berkum ineens allemaal dingen doen. Na een scrimmage voor onze goal kreeg DP van dichtbij een bal tegen zijn, strak tegen het lichaam-houdende arm. Penal. Terecht, DP had immers zijn arm er prima af kunnen halen. 1-3. Berkum kreeg wat moed en wilde verder naar voren gaan spelen. Hierdoor kreeg VVA meer ruimte om te voetballen. Baswak en Guido profiteerden hier optimaal van. Beide heren stormden met de bal vanaf het middenveld richting de aanvalslinie. Onze precisie-afstands-kanonnen vuurden op dezelfde hoek en zorgden voor de 1-4 en 2-5. Tussendoor deed een Zwollenaar iets terug op zijn thuisfront. Het slotoffensief was ook voor VVA. De prima spelende Katoele stak Spaik weg die eerder bij de bal was dan de uitkomende keeper. Hij omspeelde de keeper en kon zijn tweede van de avond binnen leggen. Dat was meteen het moment dat Berkum de witte vlag hees. De gewonden werden afgevoerd, de wapens werden weggelegd. In plaats daarvan was het tijd om handen te schudden en glazen te heffen in de kantine. Het ‘verdrag van Berkum’ (april ’19) werd ondertekend en vesting Berkum was van De Balk.

Vroeger deed mijn favoriete jeugdleider Hunters wel eens een bakje patat in na een gewonnen veldslag. Dat is nu wel anders. Onze Herr Franz deed een blaadje bier in. Franz vroeg nog wel of ik al een rijbewijs had. Ik zei ja, maar gaf toe, nog nooit te hebben gereden. Als goedmaker zei ik dat ik de rest van het seizoen zou gaan rijden én de tas naar Oud-Avereest zou brengen.
Leuke toevoeging vanuit het Berkum-kamp: Kloet en Henkie wisten tijdens de wedstrijd het net niet te vinden maar hebben daarvoor toch nog raak geprikt! Beide heren worden namelijk papa waarvoor hulde! Namens heel VV Avereest gefeliciteerd en veel geluk!

Dit was mijn tweede wedstrijdverslag. En zoals ik altijd mijn verslag afsluit;

Vrienden/vriendinnen van de sport, ajuu en Bis zum nächsten mal!

Jonkie